Her frekans bandının ne işe yaradığını, hangi enstrümanları etkilediğini ve EQ'da nasıl kullanıldığını gösteren interaktif referans haritası.
Neden frekans bilgisi önemli? EQ'da "250 Hz boost" yaparken aslında ne yaptığını bilmek, kör denemeler yerine bilinçli kararlar vermeyi sağlar. Her enstrümanın temel frekansları ve harmonikleri belirli bantta toplanır; o bandı keserken ya da artırırken başka enstrümanları da etkilersin.
Nasıl kullanılır: Bir banda tıkla, detaylı açıklama, etkilenen enstrümanlar ve EQ ipuçları görünür. "Çal" butonu o banda filtrelenmiş pembe gürültü üretir; bandın bütününü duyarak kulağını kalibre et. İstersen kendi parçanı seçip aynı bandı şarkının içinde solo dinleyebilirsin.
EQ neden bu kadar önemli? EQ, miksajın en kritik araçlarından biridir; ancak temel amacı bir şeyleri "eklemek" değil, enstrümanlara alan açmaktır. İki enstrüman aynı frekans bölgesinde yoğunlaştığında birbirini maskeler ve her ikisi de bulanık duyulur. Bas gitar ile kick davulun 80–120 Hz arasında çakışması buna en yaygın örnektir. EQ ile her enstrümanı kendi frekans aralığına "yerleştirmek", mix'in hem netleşmesini hem de her öğenin daha iyi duyulmasını sağlar. Pratik bir kural olarak önce kesmekten başla: sorunlu frekansı tespit et ve onu keserek diğer enstrümanlara alan aç. Önce boost yapmak mix'i yükseltir ama onu daha iyi hale getirmez; üstelik gereksiz boost'lar faz sorunlarına yol açabilir.
Kabaca: 20–60 Hz sub-bass (hissedilen derinlik), 60–250 Hz bas ve gövde, 250–500 Hz çamur bölgesi, 500 Hz–2 kHz orta (netlik ve mevcudiyet), 2–6 kHz mevcudiyet ve atak, 6–20 kHz hava ve parlaklık. Bu araç her enstrüman için bu bölgeleri referans olarak listeler.
Tipik vokal işlemede 80–100 Hz altı temizlenir (gürültü ve patlamalar), 200–400 Hz çamur kontrol edilir, 3–5 kHz mevcudiyet için hafifçe yükseltilir, 6 kHz üzeri hava katar. Sibilance (s/ş sesleri) 5–8 kHz aralığındadır ve gerekirse de-esser ile kontrol edilir.
Genel kural: sorunları kes, karakteri yükselt. Kesme (cut) işlemi kulağa daha doğal gelir ve faz sorunlarını azaltır; bu yüzden çamur veya rezonans gibi problemleri dar bir Q ile kesmek tercih edilir. Yükseltme (boost) ise bir enstrümana parlaklık veya gövde eklemek için geniş Q ile yapılır.
Maskelenme, iki enstrümanın aynı frekans bölgesinde yarışıp birbirini boğmasıdır; örneğin bas ve kick'in 60–100 Hz'de çakışması. Çözüm, her enstrümana mixte kendi frekans alanını açmaktır: birinde bir bölgeyi keserken diğerinde aynı bölgeyi bırakırsın. Bu referans, hangi enstrümanların çakışmaya yatkın olduğunu görmeni sağlar.